It antlit

As ik mei myn plunjesek nei de haven gean
Bliuw ik op ‘e hoeke noch efkes by dy stean
Ropt de âlde ‘Kom it is tiid”, dan is it foarby
Mar as ik op see wer bin tink ik in amerij

Refr.
Koe ik mar efkes dyn antlit wer sjen
Dyn eagen sa gol en sa blier
Dan hie ik grif net sa’n langstme mear, bern
Seach ik dyn ljocht krollich hier.
Stie ik mar efkes mei dy oan ‘e mar
Rûn ús de stille natuer
Wêrsto my seist ‘k nim in seeman foar kar
Ja dan wie myn lijen wol oer.

Al de leafde dy’t ik hie driuw my nei de see
Swalkjend gong ik troch de wrâld thús op eltse ree
Mar doe’t ik dy mette bern wie myn rêst foarby
As ik op ’e  weagen bin tink ik wer oan dy.
Refr.

Ienris as ik yn Harns wer kom en de boat leit fêst
Stiesto wachtsjend oan ‘e kaai mar dan foar it lêst
Seemanslibben wurdt foar my dan ferline tiid
‘k Bliuw dan by dy oan ‘e wâl as de boat wer giet
Refr.